Friday, October 04, 2013

என் இந்திய பயணம்.....

கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் கழித்து இந்தியா சென்று திரும்பி வந்தேன். இந்த முறையும் வெறும் 3 வாரங்கள் மட்டுமே பயணம். சென்னையின் உள்நாட்டு விமான நிலையத்தை காண ஆவலோடு சென்றேன். கடுப்பானது மட்டும்தான் மிச்சம். கொஞ்சம் அழகான 'ஷெட்' கட்டி முடித்துள்ளனர். இதற்கு கோவை உள்நாட்டு விமான நிலையம் நூறு மடங்கு மேல். வயிற்றெரிச்சலுடன் பழனிக்கு பயணமானேன்.  

என் சொந்த ஊரான பழனி இன்னமும் அப்படியே இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் பல இடங்களில் மழை பெய்த பொழுதும் பழனி அதன் சுற்று வட்டாரங்களில் கொஞ்சமும் மழை இல்லை. தென்னை மரங்கள் சாவின் விளிம்பில் இருந்தன. பள்ளிகூட நண்பன் ஒருவனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். காற்றாலை மின்சாரம் எடுப்பதற்காக அமைக்கப்பட்ட இராட்சச விசிறிகள்தான் மழை வராததற்கு காரணம் என்றான். இதை பற்றி ஏற்கனவே ஒரு சில கட்டுரைகளை படித்திருக்கிறேன். ஆனாலும், இதை எந்த அளவு நம்ப முடியும் என்று தெரியவில்லை. பழனியை விட காற்றலை அதிகமாக இருக்கும் உடுமலை, திருப்பூர் பகுதிகளில் மழை நன்றாகவே பெய்துள்ளது. ஆனால் பழனியை சுற்றி வறண்ட பூமிதான்.

விவசாயிகள் மோட்டார் மூலம் எடுக்கும் நிலத்தடி நீரை மட்டுமே நம்பி உள்ளனர். இதில் என் அப்பா புதிதாக கைபேசி மூலம் மோட்டாரை இயக்கும் மென்பொருள் வைத்திருந்தார். இதன் மூலம் எந்த இடத்தில் இருந்தாலும் ஊரில் உள்ள மோட்டாரை இயக்க முடிந்தது. மின்சாரம் இருக்கிறதா இல்லையா, மோட்டார் எவ்வளவு நேரம் ஓடி உள்ளது, 2 Phase மின்சாரமா அல்லது 3 Phase மின்சாரமா என்று பல விசயங்களை கைபேசி மூலமாகவே தெரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. விவசாயிகளுக்கு ஏற்ற வகையில் எளிய முறையில் தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் வடிவமைத்து இருக்கிறது ஒரு தனியார் நிறுவனம். "தேவையே கண்டுபிடிப்புகளின் தாய்" - உண்மைதான். 

என் மனைவி பிறந்து வளர்ந்தது சென்னையில். இதுவரை மதுரையை பார்த்ததே இல்லை என்று சொன்னாள். அதனால், ஒரு நாள் மதுரை பயணம். அழகர் கோவில், பழமுதிர் சோலை, மீனாட்சி அம்மன் கோவில் என்று ஒரு சுற்று. இவ்வளவு அழகான, சரித்திர புகழ் பெற்ற, ஆன்மீக திருத்தலங்களை நம் அரசாங்கம் முறையாக பராமரிக்கலாம். ஆனால், கொஞ்சமும் கவனிப்பாரன்றி கிடக்கின்றன. அதிலும், வைகை நதி.. இல்லை..இல்லை.. வைகை சாக்கடை என்று தாராளமாக பெயர் மாற்றம் செய்யலாம். அந்த சுந்தரேச்வர பெருமானே வந்து ஊழித் தாண்டவம் ஆடினால்தான் நம் நாடு உருப்படும்.

நெல்லை லாலா மிட்டாய் கடையில் அல்வா வாங்கி சாப்பிட்டேன். அதே ருசி. நான்கு வருடங்கள் அந்த நகரத்தில் வசித்தேன். இருப்பினும், ஒரு முறை கூட அம்மா மெஸ்ஸில் சாப்பிட்டதில்லை. அதனால், இந்த முறை தேடிப் போய் சாப்பிட்டேன். கள்ளிகாட்டு கோழிச்சாறும், அயிரை மீன் குழம்பும் அபார ருசி. என்ன ஒரு பிரச்னை? எல்லாமே, ஒரு ஐந்து வயது குழந்தை  சாப்பிடும் அளவு மட்டுமே தருவார்கள். இறுதியில், வந்த பில்லை பார்த்தேன். 4 பேர் சாப்பிட்டதற்கு 1300 ரூபாய். நான் இருப்பது மதுரைதானா என்று சந்தேகம் வந்தது. அம்மாவிடமும், மனைவியிடமும் நன்றாக திட்டு வாங்கினேன்.

சென்னை நகரில் செப்டம்பர் மாதத்தில் கூட நல்ல வெயில். சீயாட்டீல் குளிரில் இருந்து விட்டு இந்த வெயில் கொஞ்சமும் ஒத்துப் போகவில்லை. முடிந்த அளவு வெளியில் செல்லாமல் இருந்தேன். ஒவ்வொரு பயணத்தின் போதும் புத்தகங்கள் வாங்குவேன். இதற்காகவே, புத்தக சந்தை நடைபெறும் ஜனவரி மாதத்தில்தான் இந்தியாவிற்கு செல்வேன். இந்த முறை, அந்த கவலை இல்லை. www.udumalai.com மற்றும் www.600024.com ஆகிய வலைத்தளங்கள் மூலம் எளிதாக புத்தகங்கள் வாங்க முடிந்தது. இரண்டு நாட்களில் வீட்டிற்கே வந்து புத்தகங்களை கொடுத்து விட்டு 5000 ரூபாய் பணம் வாங்கிக் கொண்டார்கள். இணையத்திலேயே பணம் கட்டும் வசதியும் இருந்தது. இந்த இரு இணையதளங்களுமே புத்தக பிரியர்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம்.   

வேளச்சேரியில் அமைந்திருக்கும் Phoenix mallக்கு சென்றேன். அதிர்ந்து போய் விட்டேன். அமெரிக்காவில் கூட இவ்வளவு ஆடம்பரமான வளாகங்களை பார்த்ததில்லை. ஒவ்வொரு கடையிலும் கூட்டம். [நான் சென்றது புதன் கிழமை. இதுவே சனி ஞாயிறு அன்று எப்படி இருக்கும்?] வண்டி நிறுத்த மட்டும் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு 60 ரூபாய் வாங்குகிறார்கள். [இந்த அநியாயத்த கேட்க ஆளே இல்லையா?] பல துணி கடைகள் இருந்தன [மருந்துக்கும் ஒரு புத்தக கடை இல்லை]. ஒவ்வொன்றிலும் ஆரம்ப விலையே 1500. என் வாழ்கையில்[கல்யாணத்தை தவிர] 500 ரூபாய்க்கு மேல் நான் துணி எடுத்தது கிடையாது. இப்பொழுது இதுதான் ஆரம்ப விலை என்று சொல்கிறார்கள். மனைவி வற்புறுத்தியதனால் ஒரு 3000 ரூபாய்க்கு துணி எடுத்தேன். இந்த விலையிலும் மக்கள் கூட்டம் அலை மோதுகிறதே? எப்படி? மக்களுக்கு எங்கிருந்து இவ்வளவு காசு? எனக்கு புரியவில்லை.... அதுவும் அதே வளாகத்தில் ஒரு apartment கட்டுகிறார்கள். ஆரம்ப விலை 1.25 கோடி. அடி ஆத்தி!!!!!

 ஒரு சில வித்தியாசமான மனிதர்களையும் சந்தித்தேன்:

முதலில் இரண்டு 12ஆம் வகுப்பு மாணவர்கள்:

நான்: +2 முடித்துவிட்டு என்ன படிக்க போகிறாய்?
முதல் மாணவன்: Mechanical Engineering படிக்கப் போகிறேன். 
நான்: Good. ஏன்?
முதல் மாணவன்: எனக்கு பைக் ஓட்ட பிடிக்கும். அதனால்....
நான்: ?!?!?!... [அடுத்தவனை பார்த்து] நீ என்னப்பா படிக்க போற?
இரண்டாவது மாணவன்: Civil Engineering படிக்கப் போகிறேன். 
நான்: நல்லது. ஏன்?
இரண்டாவது மாணவன்: அப்போதான் Civil கம்பெனியிலும் வேலை செய்யலாம். IT கம்பெனியிலும் வேலை செய்யலாம். 
நான்: ?!?!?!?!

அடுத்து, ஒருவரை சந்தித்தேன். 29 வயது. நன்கு படித்து ஒரு மிகப் பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவர். இப்பொழுதுதான், குழந்தை பிறந்தது. 

நான்: குழந்தை ரொம்ப அழகு. என்ன பேரு?
அவர்: நந்தினி.
நான்: பொருத்தமான அழகான பேர். [பொன்னியின் செல்வன் படித்து நந்தினியின் மேல் காதல் கொண்ட கிறுக்கர்களில் நானும் ஒருவன்]
அவர்: Thanks. [கொஞ்ச நேரம் கழித்து] இது நாயுடு பேர்தான்.
நான்: என்ன?
அவர்: நந்தினிங்கர  பேர். நாயுடு பேர்தான். பார்த்துதான் வெச்சிருக்கேன். 
நான்: ?!?!?!?! 

மூன்றாவது ஒருவரை சந்தித்தேன். கிட்டத்தட்ட 55 வயது. அவர் வயதை ஒத்த ஒரு இரண்டு மூன்று பேருடன் உட்கார்ந்திருந்தார். தெரியாமல் போய் மாட்டிக் கொண்டேன்.

அவர்: அமெரிக்கா எப்படி?
நான்: ரொம்ப நல்ல ஊருங்க. 
அவர்: அங்கேதான் இருக்க போறீங்களா?
நான்: தெரியலீங்க. அப்படிதான் நினைக்கிறேன். 
அவர்: ஆமா. அங்கயே இருங்க. அதுதான் சரி. [கொஞ்ச நேரம் கழித்து] நம்மள மாதிரி forward class எல்லாம் அங்க போயிடனும். பள்ளனும் பறையனும் இங்க இருந்து ஆட்டம் போடட்டும். 
நான்: என்னது.......
            ................

[அன்று அந்த கூட்டத்தோடு நான் போட்ட சண்டையை தனி பதிவாகவே போடலாம். அன்று  வீட்டில் அடிதடி இல்லாமல் போனது அதிசயம்]

பொறுமையாக யோசித்தால்:

1. ஒரு பக்கம் விவசாயத்தில் வறட்சி. இன்னொருபுறம் மக்கள் 2000 ரூபாய் சட்டையை பேரம் பேசாமல் வாங்கி போகிறார்கள். 
2. ஒரு பக்கம் இயற்கை விவசாயம், இயற்கை பொருட்கள் என்று ஒரு கூட்டம் கத்துகிறது. எங்கு பார்த்தாலும் உடற்பயிற்சி நிலையங்கள். மறுபக்கம் KFC, McDonald கடைகளில் கூட்டம் அலை மோதுகிறது. 
3. ஒரு புறம் படித்தவர்கள் எண்ணிக்கை அதிகம். மறுபுறம் அதே படித்தவர்கள், பெயர் வைப்பதில் தொடங்கி வெளிநாடு செல்வது வரை பார்க்கும் சாதி. 

இப்படி வித்தியாசமான ஒரு கலவையாக அமைந்தது இந்த பயணம். எல்லாம் முடிந்து, விட்டால் போதும் என்றாகிவிட்டது. பயணத்தின் அலுப்பாலும், வெயில், மாசு, கூட்டம் தந்த  களைப்பாலும் மிகுந்த சோர்வில், இனிமேல் வரவே மாட்டோம் என்று சொல்லி விட்டு நானும் என் மனைவியும் கிளம்பினோம். அமெரிக்கா வந்தவுடன்தான் நிம்மதியாக இருந்தது. "அய்யா!!! வீட்டுக்கு வந்துட்டோம்" என்று மனம் துள்ளியது. வீட்டிற்குள்  நுழைந்து களைப்பில் படுக்கையில் சாய்ந்தோம். இரண்டு நிமிடம் கழித்து என் மனைவி ஏக்கத்துடன் சோகமாக கேட்டாள்: 

"அடுத்து எப்பங்க இந்தியா போகப் போறோம்?"


4 comments:

Chitra b said...

Hi Anna,

I read your blog it was very interesting and exciting...Bayangaramana experience pola...namma oorula manithargal thiruntha matanga anna, innum solla ponnum na they have gone more worse... But namma oru madiri edum varathu anna especially during festivals...

Santhosh said...

Udal USAku palakam ayidichu Manasu Sondha oorukaga yenguthu..I have become a fan of your blogs da..write more

Gayathri Sundar said...

yengaume Palani suthi pachayave illa.....Karamadai..vandi vaykkalku apram nellu velainja boomi...ippo yellam plot.. :(. Your blog is just reflecting almost my yekkangal too...Like that 'Nandhini naidu perudhan...' Named my son by Anirudhha bhrammarayar character from Ponniyin Selvan...and I dont think I will say sometimes XYZ jadhi perudhannu...:) :)

Ankur said...


Nice,
Thanks for your great informations, working in, URDUTAHZEEB, ASIAN AFFAIRS.

Try to post best informations like this always