Monday, March 11, 2013

'பிரா'-வும் உப்பரிக்கையும்........



எனக்கு சுமாராக ஆறு அல்லது ஏழு வயது இருக்கும். அம்மா telephone exchange-இல் வேலைக்கு போய் விடுவார்கள். அப்பா வியாபார விசயமாக வெளியே செல்ல வேண்டி இருக்கும். அண்ணன் விளையாட சென்று விடுவார். விடுமுறை நாட்களில் என்னை வீட்டில் எப்படி தனியாக விட முடியும்? அதற்காக, முன் பக்க கதவை மட்டும் பூட்டி விட்டு, எனக்கு ஒரு biscuit packet-டும், 10  ரூபாய்க்கு 5 புத்தகங்களும், பழைய புத்தக கடையில், வாங்கி கொடுத்து விட்டு அப்பா வெளியே செல்வார். மதிய உணவுக்குள் 5 புத்தகங்களையும் (biscuit packet-யும் தான்)  முடித்து விடுவேன். பின், மதிய சாப்பாட்டிற்கு பிறகு அந்த 5 புத்தகங்களையும் பாதி விலைக்கு கொடுத்து விட்டு மீண்டும் 5 புத்தகங்கள் (biscuit packet-உம் தான்) மாலை வரை கிடைக்கும். அந்த வயதில் நான் படித்த புத்தகங்கள் எல்லாம் 'காமிக்ஸ்' வகை புத்தகங்கள். முகமூடி வீரர் மாயாவி, இரும்பு கை மாயாவி, முரட்டு காளை கார்த், மேஜிக் மாண்ட்ரேக் போன்றவை. அப்பொழுது ஆரம்பித்த படிக்கும் பழக்கம். பின், மெல்ல அம்புலிமாமா, உள்ளூர் நூலகம், கல்கி, குமுதம், விகடன், புதினங்கள், கட்டுரைகள் என்று வாசிப்பு எல்லை விரிந்தது. இந்த புத்தகம் படிக்கும் பழக்கத்தால் பல கிறுக்குத்தனங்கள் செய்து தர்ம சங்கடங்களில் மாட்டி இருக்கிறேன். 

இப்படிதான் நான் ஆறாம் வகுப்பு படித்த பொழுது நடந்த ஒரு சம்பவம். அப்பொழுது, எங்கள் வீட்டின் குளியல் அறை வீட்டின் பின் பகுதியில் இருக்கும். உடை மாற்றும் அறை சற்று முன் பகுதியில் இருக்கும். அதனால், குளித்த பின் வெறும் துண்டோடு உடை மாற்றும் அறைக்கு வந்து கதவை சாத்தி விட்டு [தாழ்பாழ் போட மாட்டேன்] உடை மாற்றி கொள்வது எனது பழக்கம். அப்படிதான் ஒரு முறை, கதவை சாத்தி விட்டு உடை மாற்றலாம் என்று என் துண்டை இலேசாக தளர்த்திய சமயம், ஜன்னல் தட்டில் திறந்து இருந்த அம்புலிமாமா புத்தகம் கண்ணில்பட்டது. இராமாயணத்தில், அனுமன் கடல் கடந்த பகுதி கதையாக வந்தது என்று ஞாபகம். அப்படியே நின்று அதை படிக்க ஆரம்பித்தேன். வெளியில் எனக்கு காலை உணவு கொடுக்க காத்திருந்த சித்திக்கு சந்தேகம். "என்னடா இவன்? உள்ளே போய் 20 நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. என்னதான் பண்றான் பையன்?" என்று கதவை திறந்து உள்ளே வந்துவிட்டார். வந்தவர் என்னை பார்த்ததும் "ஐயோ!!!" என்று கத்தி வெளியே போய் சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். அவர் கத்திய பிறகுதான் தெரிந்தது. நான் படித்து கொண்டிருத்த பொழுதே, என் இடுப்பில் இருந்த துண்டு கழண்டு விழுத்து விட்டது. என் சித்தி உள்ளே வந்த பொழுது நான் "shame!!! shame!!! puppy shame!!!" என்று நின்று கொண்டு இருக்கிறேன். என் அப்பாவும் அம்மாவும் தலையில் அடித்து கொண்டு நெளிந்தபடியே சிரித்தார்கள். அதன் பிறகு பல வருடங்கள் இந்த சம்பவத்தை சொல்லி என் வீட்டார் என்னை கிண்டல் செய்தனர். 

அடுத்து ஒரு சம்பவம். இது ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது நடந்தது என்று நினைக்கிறேன். அப்பொழுதெல்லாம், அம்மா அலுவலகத்தில் இருந்து ஆனந்த விகடன் கொண்டு வருவார்கள். மொத்த பத்திரிகையையும் படித்து விடுவேன். அப்பொழுது அதில் 'அனு அக்கா ஆண்ட்டி' என்று ஒரு பகுதி வந்து கொண்டு இருந்தது. இப்பொழுது, 'ஜூனியர் விகடனில்' வரும் 'கழுகார்', குமுதம் ரிப்போர்டரில் வரும் 'சுவாமி வம்பானந்தா' மாதிரி பகுதி அது. ஒரே ஒரு வித்தியாசம். அரசியல் மட்டும் பேசாமல் பல்வேறு விசயங்களை பேசும் பகுதி. ஆனால், ஒவ்வொரு வாரமும் முடிக்கும் பொழுது எதாவது கோக்கு மாக்காக முடிப்பார்கள். இப்படித்தான் ஒரு மதியம் நான், அண்ணன், அப்பா, அம்மா என்று நாலு பேரும் சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தோம். வழக்கம் போல, நான் புத்தகம் படித்து கொண்டே சாப்பிட்டேன். இந்த 'அனு அக்கா ஆண்ட்டி' பகுதியில் ' அதுவரை நான் கேள்விப்படாத ஒரு வார்த்தையை பயன்படுத்தி இருந்தார்கள். அதனால். என் அப்பாவை கேட்டேன் - "நைனா. 'பிரா'ன்னா என்ன?". என் அப்பாவின் முகத்தை அப்பொழுது பார்க்க வேண்டுமே... 'பேஸ்த்'தடித்தது மாதிரின்னு சொல்வார்களே. அப்படி இருந்தது. என் அண்ணனுக்கு அதற்கு அர்த்தம் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன். ஒரு நமட்டு சிரிப்போடு தலையை குனிந்து சாப்பிட்டார். என் அம்மா சொன்னார். "உன்னைய பாட புஸ்தகத்த படிக்க சொன்னா,அதை தவிர மத்த எல்லாத்தையும் படிக்கறது. அதான்... இப்பிடி 'பிரா'ன்னா என்னனு சந்தேகம் கேட்குற." ன்னு குறைபட்டார்கள். சும்மா சொல்லக்கூடாது. இரண்டு நிமிடம் கழித்து அப்பாவே 'பிரா'விற்கு விளக்கம் கொடுத்தார். 

இப்படி பல சம்பவங்கள் நடந்து இருந்தாலும், பள்ளிகூடத்தில் pass செய்வதற்கே ஒவ்வொரு பரீட்சையிலும் முக்கினாலும், நான் புத்தகங்கள் படிப்பதற்கு என் வீட்டில் யாரும் எதிர்ப்பு சொல்லவில்லை. புத்தகங்கள் வாங்க எனக்கு தரும் பணத்திலும் குறை வைக்க வில்லை. வெளியூர் போய் திரும்பி வரும் பொழுது கூட என் அப்பா ஏதாவது ஒரு புத்தகம் வாங்கி வருவார். இப்படிபட்ட குடும்பமும் ஒரு கட்டத்தில், உடம்பின் ஒட்டு மொத்த இரத்தமும் உச்சந்தலைக்கு வந்ததை போல, 'டென்ஷன்' அடைந்து நான் புத்தகம் படிக்கவே ஒரு ஆறு மாதம் தடை போட்டது. அதற்கு காரணமான சம்பவம்.....

அது நான் வரலாற்று புதினங்கள் படிக்க ஆரம்பித்த காலகட்டம். பள்ளி வகுப்பில் கூட என் மனதில் வந்தியதேவனும், ஆதித்த கரிகாலனும், மகேந்திர பல்லவனும், நாகநந்தியும், ஜெயச்சந்திரனும் சுழன்று கொண்டிருப்பார்கள். ஒரு கணம், நானே பெரிய பழுவேட்டராயனாய் நந்தினியின் காலடியில் காதல் மொழி பேசுவேன். அடுத்த கணம், நரசிம்ம பல்லவனாய் வாதாபி நகரத்தின் ஒவ்வொரு கட்டடத்தையும் ஒவ்வொரு செங்கலையும் தகர்த்து மண்ணோடு மண்ணாக்குவேன். இப்படி மாறி மாறி வரலாற்று புதினங்களை படித்து அதையே கற்பனை செய்து கொண்டு இருந்ததால் நான் பேசும் வார்த்தைகள் பல மாறுபட்டது. என் உறவினர் ஒருவர் பற்றி பேசும் பொழுது "அவருக்கு சாப்பாட்டில ஒவ்வாமை இருக்கு. அதனால கத்திரிக்காய் சாப்பிட மாட்டார்" என்று சொன்னேன். என் மாமா மகன் "என்ன ஆமை?" என்று முழித்தார். என் அம்மா குறுக்கிட்டு "ஒவ்வாமைன்னா allergy" என்று கோனார் நோட்ஸ் போட்டார். மற்றொரு முறை, பொள்ளாச்சியில் என் பெரியம்மா வீட்டிற்க்கு சென்றிருந்தோம். மாடியில் இருக்கும் வீட்டின் முன் பகுதியில் 'portico' போன்ற ஒரு அமைப்பு இருக்கும். என் அக்காவிடம் சொன்னேன். "உப்பரிக்கையில் என் சாவி விழுந்திடுச்சி. கொஞ்சம் எடுத்து தா." என் அக்காவும் பெரியம்மாவும் கொஞ்சம் 'ஜெர்க்'அடித்து என்னை பார்த்தனர். என் அப்பா சுதாரித்து கொண்டார். "மேல portico-வுல சாவி கிடக்கும். அதை எடுத்து தாம்மா" என்று சொன்னார். அன்று, அவர்கள் அடைந்த 'ஜெர்க்'கின் விளைவாக ஆறு மாதங்கள் தமிழ் புத்தகங்கள் படிக்க வீட்டில் தடா. 

ஒரு வழியாக ஆறு மாதம் கழித்து தடா விலக்கப்பட்டது. மீண்டும் புத்தகங்கள் வாசிப்பு தொடர்ந்தது. இந்த முறை சற்று முன்னேறி ஜெயகாந்தன், ஜானகிராமன், புதுமைபித்தன் என்று படிக்க தொடங்கினேன். உள்ளூர் நூலகத்தில் திராவிட இயக்க வரலாறு புத்தகங்கள் கிடைத்தது. தேவநேய பாவாணர், மா.பொ.சி என்று கிடைத்த எல்லாவற்றையும் படித்தேன். உப்பரிக்கை, மேல் மாடம் எல்லாம் கொஞ்சம் அடங்கியது. ஆனால், விதி யாரை விட்டது? கரைகள் தூங்க விரும்பினாலும் அலைகள் விடுவதில்லை என்று சொல்வார்கள். அது போல, நான் சும்மா இருந்தாலும் சொறிஞ்சு விடுற மாதிரியே சம்பவங்கள் நடந்தது. 'கல்லக்குடி கொண்ட கருணாநிதி' கதை உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும். அந்த அளவுக்கு இல்லா விட்டாலும் நானும் சிறிய போராட்டம் செய்தேன். 

ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்த சமயம். நானும் நண்பர்கள் சிவராஜும், செந்திலும் சிறுநீர் கழிக்க போனோம். அப்பொழுது ஏதோ தமிழில் பேசி கொண்டிருந்தோம். அப்பொழுது, மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரு பையன் எங்களை தாண்டி போனான். போனவன் என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. நேராக, எங்கள் பள்ளிகூட தாளாளரிடம் போய் "Sir. Sir. Three brothers are speaking tamil in the bathroom sir"ன்னு போட்டு கொடுத்துவிட்டான். [எங்கள் பள்ளிகூடத்தில் தமிழ் வகுப்பை தவிர மற்ற நேரங்களில் தமிழ் பேசக்கூடாது]வெளியில் வந்த எங்களை வரவேற்க அவரே காத்திருந்தார். எங்களை கூப்பிட்டார். அவரோட உடைஞ்சி போன இங்க்லீஷ்ல "speak tamil in bathroom? tell boys" என்று சொன்னார். முதலில் செந்தில். "No sir". பின் சிவராஜை கேட்டார். "No Sir" என்றான். கடைசியில் என்னிடம் வந்தார். "you tell truth boy" என்றார். 

பொய் சொல்லலாம் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், அந்த நேரம் பார்த்து அர்ஜுன், விஜயகாந்த் படங்களில் இறுதிக் காட்சியில் வரும் உக்கிரமான இசை மனதில் ஒலித்தது. தேவநேய பாவாணரும், மறைமலை அடிகளும் மனதில் முழங்கினார்கள். உடல் மண்ணுக்கு உயிர் தமிழுக்கு என்று என் குருதி குமுறியது. "Yes Sir." என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி சொன்னேன். ஒரு முறை என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார். பழைய எம்.ஜி.ஆர் படங்களில் வருவது மாதிரி என் தோளில் கை வைத்து "Well Done. Sarangan. I appreciate your honesty"ன்னு சொல்லுவார் என்று நினைத்தேன். வந்தது என்னமோ அப்படிதான் வந்தார். "Very good"ன்னு சொன்னார். ஆஹா!!! நம்மள பாராட்ட போறார்ன்னு நினைச்சேன்.  "நீங்க பொய் சொல்லி இருந்தா நடு கிரௌண்டுல முட்டிங்கால் போட வெச்சிருப்பேன். ஆனா, நீங்க உண்மைய சொன்னதால் மரத்தடியில் முட்டிங்கால் போடுங்க"ன்னு சொல்லிட்டார். அன்னிக்கு சிவராஜ், செந்தில் கிட்ட அடி வாங்காம தப்பிச்சதே பெரிய சாதனைதான். 

இப்படி எத்தனயோ தர்ம சங்கடங்களை தாண்டி இத்தனை வருடங்களாக என் வாசிப்பு தொடர்ந்தது. எங்கு போனாலும் என் புத்தகங்கள் என்னோடு வந்தன. இத்தனை வருடம் கழித்து விதி விளையாடியது. கிட்டத்தட்ட, ஒரு லட்சம் செலவு செய்து சேகரித்த என் புத்தகங்களை பார்த்து என் மனைவி சொன்னாள்: 

"ஏங்க!!! நம்ம அடுத்த வீடு மாறும் போது, இந்த குப்பயெல்லாம் தூக்கி போட்டுருவோம். சும்மா இதுகள படிச்சி நேரத்த waste பண்றத விட்டிட்டு எதாவது உருப்படியா பண்ணுங்க"