Thursday, October 14, 2010

இந்தியாவும் மனித உரிமைகளும்

இந்தியா மீது இருக்கும் நம்பிக்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து வருகிறது. நாட்டில் நடக்கும் சம்பவங்களும், அரசாங்கத்தால் இயற்றப்படும் சட்டங்களும் இந்தியா மீது இருந்த கடைசி நம்பிக்கைகளையும் தகர்க்க ஆரம்பித்து விட்டது. பல வருடங்களாகவே மனித உரிமைகள் மீறப்படுவது சாதாரண விசயமாக உள்ளது. ஆனால் கடந்த சில வருடங்களாக, நாட்டில் இயற்றப்படும் சட்டங்கள் திட்டமிட்டு மனித உரிமைகளை நசுக்குவதாக உள்ளது. உதாரணத்திற்கு, தடா, பொடா சட்டங்கள். அந்த வரிசையில், கடைசியாக தமிழ்நாடு அரசு கொண்டு வந்துள்ள 'தனியார் பள்ளிகூடங்களில் கட்டண உச்ச வரம்பு' சட்டம்.

மேலோட்டமாக பார்த்தோம் என்றால், முன்னால் சொன்ன சட்டங்களை போன்று இந்த சட்டம் மோசம் இல்லை என்று சொல்ல தோன்றும். ஆனால், ஊன்றி கவனித்தோம் என்றால், தடா, பொடா சட்டங்களை விட இந்த சட்டம் மிக கொடூரமானது. முன்னர் குறிப்பிட்ட சட்டங்கள் ஒரு சில மனிதர்களைத்தான் பாதிக்கும். ஆனால், இந்த சட்டம் கிட்டத்தட்ட முக்கால் வாசி மக்களை பாதிக்கும் சட்டம். குழந்தைகளின் கல்வியை பாதிக்கும் சட்டம். தேசத்தின் வருங்காலத்தை கேள்விக் குறியாக்கும் சட்டம். கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது. நம் நாட்டில் இந்த சட்டத்திற்கு இன்னும் எதிர்ப்பு உள்ளது. மக்கள் இந்த மாதிரி மோசமான சட்டத்தை எதிர்க்க தயாராக இருக்கிறார்கள். அரசாங்கம் இந்த சட்டத்தை கொண்டு வர முயன்றாலும், மக்கள் அதை எதிர்க்க தயாராக இருப்பது ஆறுதலான விஷயம்.

ஆனால், இந்த சட்டத்தை எதிர்ப்பவர்கள் முன் வைக்கும் வாதங்களில் சில:
1 கோவிந்தராஜன் கமிட்டி எல்லா மக்களையும் கலந்து ஆலோசிக்கவில்லை
2 கமிட்டியின் முடிவுகள் தன்னிச்சையான முடிவுகள்
3 கமிட்டியின் முடிவுகள் மிகவும் கண்டிப்பான முடிவுகளாக உள்ளது. அதை நடைமுறையில் செயல்படுத்த இயலாது.
4 கமிட்டியின் முடிவுகளை செயல்படுத்தினால், ஆசிரியர்களுக்கு சரியான சம்பளம் கொடுக்க இயலாது. பள்ளிகூடங்கள் நட்டத்தில்தான் இயங்கும்.

மேலே குறிப்பிட்ட வாதங்களை நான் ஓரளவு ஏற்கிறேன். ஆனால், என்னை பொறுத்தளவில் இந்த வாதங்களை விட முக்கியமான வாதம் ஒன்று உள்ளது. அது 'மனித உரிமை'. முழுக்க முழுக்க தனியாரால், எந்த விதமான அரசாங்க உதவியும் இல்லாமல், தங்கள் சொந்த மூலதனத்தில் நடத்தப்படும் பள்ளிகூடங்களில் அரசாங்கம் மூக்கை நுழைப்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்.

ஒரு மனிதன் எந்த ஒரு வியாபாரம் செய்தாலும் அந்த வியாபாரத்தில் உருவாகும் பொருளின் விலையை, அவன் செய்த மூலதனத்திற்கு ஏற்ப முடிவு செய்யும் உரிமை உள்ளது. அதை போன்றதுதான் பள்ளிகூடங்களும். பல லட்ச ரூபாய் பணத்தை முதலீடு செய்து, பல்வேறு ஆசிரியர்களை பணிக்கு அமர்த்தி, கட்டடங்கள் கட்டி பள்ளிகூடங்களை உருவாக்குகிறார்கள். அவ்வளவு உழைப்பிற்கும், முதலீட்டிற்கும் ஏற்ப லாபம் வர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது இயற்கை. இதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? ஆனால், கல்வி என்பது வியாபாரம் இல்லை. சமூக சேவை என்று ஒரு வாதம் எழலாம். ஆனால், அது பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத வாதம். ஒரு வகையான 'romantic' வாதம். 21 ஆம் நூற்றாண்டின் நிதர்சனத்தை புரிந்து கொள்ளாத, புரிந்து கொள்ள மறுக்கும் வாதம். இன்று, நாம் ஏற்றாலும் ஏற்கா விட்டாலும் கல்வி ஒரு வியாபாரம்தான்.

இப்படி சொல்வதால், நான் கல்வியின் தரம் குறைந்து விட்டது என்றோ, கல்வி வியாபாரமானது தவறு என்றோ நான் சொல்லவில்லை. அது ஒரு இயற்கையான நிகழ்வு என்று மட்டும்தான் சொல்கிறேன். அரசாங்க பள்ளிகூடங்களுக்கும் தனியார் பள்ளிகூடங்களுக்கும் தரத்தில் ஒப்பீடு செய்ய நான் தயாராக இல்லை. அது தேவையும் இல்லை. தனியார் பள்ளிகூடங்கள் தங்கள் பள்ளியில் சேர சொல்லி யாரையும் வற்புறுத்தவில்லை. யாரையும் மிரட்டவில்லை. நாங்கள் இந்த பள்ளிகூடத்தை நடத்துகிறோம். இவற்றை எல்லாம் சொல்லி கொடுக்கிறோம். அதற்கு இவ்வளவு பணம் தர வேண்டும் என்று விளம்பரம் செய்கிறார்கள். அந்த பள்ளிகூடத்தில் பிள்ளைகளை சேர்ப்பதும் சேர்க்காததும் பெற்றோரின் விருப்பம். பெற்றோரால் அந்த பணத்தை கொடுக்க முடியும் என்றால் அங்கே சேர்க்கட்டும். இல்லை என்றால், வேறு பள்ளிக்கூடம் பார்த்து கொள்ளட்டும். அதை விடுத்து, இவ்வளவு பணம்தான் வாங்க வேண்டும் என்று சொல்வது அபத்தம். இன்னும் பச்சையாக சொன்னால், இது அரசாங்கம் செய்யும் 'ரவுடித்தனம்'.

இந்த நேரத்தில், இன்னொரு விசயத்தையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். அரசாங்கமே மக்களுக்காக அரசாங்க பள்ளிகூடங்களை நடத்துகிறது. தேர்தலை மனதில் வைத்தும், ஒட்டு வங்கிகளை காப்பாற்றி கொள்ளவும் அரசாங்க பள்ளிகளில் மிக குறைந்த கட்டணம் மட்டுமே வசூலிக்கபடுகிறது என்பது வேறு விஷயம். அரசாங்கம் நடத்தும் பள்ளிகூடங்களும், தனியார் நடத்தும் பள்ளிகூடங்களும் ஒரு வகையில் போட்டியாளர்கள். அப்படி இருக்க, தனியார் பள்ளிகள் இவ்வளவுதான் கட்டணம் வாங்க வேண்டும் என்று அரசாங்கம் சொல்வது வேடிக்கையாக உள்ளது. தெளிவாக சொன்னால், இது ஒரு 'Conflict of Interest'.

ஓட்டப் பந்தயத்தில் இரண்டு பேர் கலந்து கொண்டார்கள். அதில் ஒருவன் அடுத்தவனிடம் "நான் இந்த போட்டிக்கு போன வாரம்தான் தயாராக ஆரம்பித்தேன். அதற்கு முன்னால் நான் சோம்பேறியாக இருந்ததால் பயிற்சி எடுக்கவில்லை. ஆனால், நீ ஒரு வருடமாக பயிற்சி எடுத்து உள்ளாய். அதனால், இந்த போட்டியில் நீ ஒரு இரும்பு குண்டை காலில் கட்டி கொண்டு ஓட வேண்டும். நான் வழக்கம் போல ஓடுவேன்" என்று சொன்னானாம். அது போலதான், அரசாங்கம் தன்னுடைய பள்ளிகூடங்களுக்கும், தனியார் பள்ளிகூடங்களுக்கும் ஒரு தரத்தை கொண்டு வர முயற்சி செய்வது. இயற்கையின் விதிகளுக்கும், மனித உரிமைகளுக்கும் எதிரான இந்த மாதிரி சட்டங்கள் எதிர்க்க பட வேண்டும்.

ஆனால், நாட்டில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இதை போன்ற சட்டங்கள் கொண்டு வரபடுகின்றன. இதை எதிர்க்க வழியில்லை. மனித உரிமைகள் மெல்ல நசுக்கபடுகின்றது. அதையும் தடுக்க முடிவதில்லை. இதே ரீதியில், நம் நாடு தொடர்ந்தால்... அதை பற்றி நான் நினைக்க கூட விரும்பவில்லை....

No comments: